Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Pan Tadeusz - „Pan Tadeusz” jako epopeja narodowa - strona 2

z końcem takiej szlachty, jaką w nim poznajemy, albowiem odchodzi ona w zapomnienie, ustępując młodemu pokoleniu ludzi takich, jak Tadeusz i Zosia.

Głównym bohaterem epopei był heros, postać historyczna, dokonująca wielu bohaterskich czynów. Najważniejszą postacią utworu Mickiewicza jest, wbrew tytułowi, Jacek Soplica. Nie jest on herosem ani historycznym bohaterem, a zwykłym człowiekiem, który popełnił w życiu wielu błędów, lecz postanowił odkupić swoje winy i poświęcił szczęście osobiste na rzecz walki o wolność Polski. Kiedy czytelnik prześledzi losy tego człowieka, nie ma wątpliwości, iż jest on godzien bycia głównym bohaterem epopei – to bohater, który świadomie zrezygnował z należnej mu sławy, wyzbył się swojej tożsamości i całkowicie poświęcił staraniom o dobro ojczyzny,

Typowe dla eposu są porównania homeryckie, niezwykle rozbudowane i często opowiadające jakąś krótką historię. W „Panu Tadeuszu” pojawiają się wielokrotnie podczas opisów elementów przyrody, na przykład nadchodzącej burzy czy też sadu. Pełnią one funkcję retardacyjną, tak jak i wszelkie szczegółowe opisy, których Mickiewicz nie unika. Szczególnie dokładnie opisuje piękno ukochanej Litwy, swego kraju lat dziecinnych. Opisy wpływają także na charakter epizodyczny akcji, bowiem przerywają ją oraz często uzupełniają pewne wątki.

Jednym z największych zarzutów wobec „Pana Tadeusza” jest występowanie stylu potocznego, groteskowego oraz licznych scen i wątków komicznych. Jakkolwiek w odpowiednich partiach utworu autor zachowuje styl wzniosły i patetyczny, to często rezygnuje z niego, schodząc na ton gawędziarski. W klasycznym eposie styl był bez wyjątku wzniosły, albowiem cała tematyka utworu była takowa. Umieszczenie wydarzeń humorystycznych, jak zaatakowanie Telimeny