Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Pan Tadeusz - Obraz szlachty polskiej w „Panu Tadeuszu” - strona 2

uczuciowe i często postępujący bez namysłu. Mickiewicz wyraźnie wyśmiewa tego typu postawę.


Kolejną kategorię stanowi szlachta średniozamożna, której przedstawicielem jest Sędzia, dobry gospodarz, zawsze życzliwy dla gości, zainteresowany sprawą narodową, podtrzymujący ciągłość tradycji i dbający o dobro pracujących u niego chłopów. Grupa ta także nie jest pozbawiona wad, takich jak skłonność do awantur i porywczość. Następna kategoria to szlachta zaściankowa, którą w utworze reprezentują mieszkańcy Dobrzynia. Dawniej posiadali większe majątki na terenach Polski centralnej, teraz zubożeli i zajmują się pracą na swojej ziemi. Od chłopów różni ich właściwie tylko wysokie urodzenie. Najciekawszym przedstawicielem tej grupy jest Maciek Dobrzyński, stary człowiek, którego wszyscy bardzo szanują i cenią jego zdanie. Kocha tradycję i stawia ją ponad nową modę, interesuje go sprawa walki o Polskę, ale podchodzi do niej bardzo racjonalnie i nie daje się porwać powszechnej radości i ufności dla Napoleona. Maciek jest w swojej mądrości nieco odosobniony, gdyż większość tej grupy to ludzie porywczy, skłonni do awantur i alkoholu, łatwo dający sobą manipulować. Mieszkańcy Dobrzynia posłuchali Hrabiego i Gerwazego i ruszyli na Soplicowo, nie zważając na to, iż łamią prawo, a ich brak umiejętności organizacyjnych i zwykła głupota sprawiła, że prędko sami stali się więźniami tych, których zaatakowali. Jednak ich czyn, chociaż niemądry, pokazał ich pewne zalety - wielką odwagę, siłę i gotowość do działania, które jeżeli zostaną dobrze ukierunkowane, mogą przynieść korzyści.


Następną kategorią stanowi służba i urzędnicy. Zamieszkujący w Soplicowie Wojski, Protazy czy Gerwazy należą do zubożałej szlachty, która nie posiada majątku i dlatego bądź znajduje